Dismantle me.

Fortress jest raczej nieszczególną płytą jeśli chodzi o teksty, jednak Spoils im się jakoś wyjątkowo udało.

Every word that’s ever written will fall short of its intent.
Even spoke or sung or screamed it will betray what it has meant.
Language is the heart’s lament, a weak attempt to circumvent the
loneliness inherent in the search for permanence.

Zauważyłam też, że szczęście staje się powoli celem w moim życiu, zamiast być tylko jego skutkiem ubocznym.

Behold the world in other people, life is clarity.
Czyżby?

…until a garden with our bullet-laden morals will be found.

Z okazji Nowego Roku życzę sobie więcej spokoju, nauczenia się i-dont-care-ism’u, osobom którę lubię high five i oby tak dalej, a tym wszystkim, czyli w sumie większości, którzy mnie ostatnio wkurwili, rzekłabym tradycyjne “wypierdalaj”.

Ale z tym “wypierdalaj” to się tak nie da, bo jak bym to zastosowała do części osób, do których bym chciała, to i odcięłabym się od osób, z którymi kontaktu tracić bym nie chciała.

Ech, moje życie to taki nieskończony zbiór naczyń połączonych.

Napisałam takie ładne podsumowanie tego roku, ale to na kartce i nie chce mi się tego wszystkiego przepisywać. Ale w sumie ten rok w spojrzeniu krótkookresowym jest na +, ale w długookresowym chyba raczej na minus. A pojęcia długo- i krótkookresowości w tym momencie nie oznaczają bynajmniej tego samego, co w makroekonomii.

Piosenką idealnie opisującą ten mijający rok jest zdecydowanie “A Plateful Of Our Dead” Protest The Hero. Nie wiem, który już raz zamieszczę tu jej tekst, ale mam nadzieję, że to ostatni.

“A Plateful Of Our Dead”

Don’t ever ask us to define our morals
Sometimes when fundamentals meet teenage heartbreak
Some of us are all of us; half-selves that love whole hopes
And hara-kiri heartbreak

There’s almost nothing worse than never being real
Strained voices crying wolf when nobody can hear
If I had a gun I’d pump your ethics full of lead
If I believed in meat I’d eat a plateful of our dead

There’s merit in construction when it’s done with your own hands
There’s beauty in destruction, resurrection, another chance
There’s a you and I in union but just an I in our beliefs
There’s a crashing plane with a banner that reads everyone’s naïve

The only proof that I have that we shot and killed this horse
Is the sounds of whips on flesh and a bleeding heart remorse
When I’m In this state of reflection and you hand me whips
And two by fours I could never bring them down and beat the same horse as before

I’d rather kill a stupid flower and spread its seeds around
Until a garden with our bullet-laden morals will be found.

Nauczyłam się też, że nikomu nie można ufać i że najważniejsze w życiu to pilnować wyłącznie swojej dupy.

Ogólnie nie narzekam.

and what a finale it is!

PROTEST THE HERO

“A Plateful Of Our Dead”

Don’t ever ask us to define our morals
Sometimes when fundamentals meet teenage heartbreak
Some of us are all of us; half-selves that love whole hopes
And hara-kiri heartbreak

There’s almost nothing worse than never being real
Strained voices crying wolf when nobody can hear
If I had a gun I’d pump your ethics full of lead
If I believed in meat I’d eat a plateful of our dead

There’s merit in construction when it’s done with your own hands
There’s beauty in destruction, resurrection, another chance
There’s a you and I in union but just an I in our beliefs (priceless!!!!!!!!!!111111111)

There’s a crashing plane with a banner that reads everyone’s naïve

The only proof that I have that we shot and killed this horse
Is the sounds of whips on flesh and a bleeding heart remorse
When I’m In this state of reflection and you hand me whips
And two by fours I could never bring them down and beat the same horse as before

I’d rather kill a stupid flower and spread its seeds around
Until a garden with our bullet-laden morals will be found

nie mogłam wczoraj zasnąć przez tę piosenkę! bo wciąż nie mogę zrozumieć o co chodzi w niektórych fragmentach a pogrubione są te najwspanialsze och ach <3

a w nocy tak mocno przytulam Wielkiego Smutnego Misia, że aż mnie potem rano boli ręka, hehe