Chodzi mi o to, że zdaje się, że w latach 60. (chyba wtedy dzieje się akcja tego filmu) było tyle wybitnych, wybijających się poza ramy norm jednostek, które były tłamszone przez wszechobecne reguły i społeczeństwo małomiasteczkowe. Problem w tym, że wszystko było takie same i jeśli coś próbowało być inne, to było po prostu złe i niedorzeczne. Na pewno w dużych miastach żyło się, jeśli chodzi o takie ogólnie przyjęte normy, łatwiej (dlatego Bukowski mógł jednak wyżyć ze swoich opowiadań), ale małe miasta pozostawały zawsze niewielkie jeśli chodzi o liczbę wprowadzanych zmian światopoglądowych i stąd wynosimy, wydaje mi się, wiele stereotypów funkcjonujących nadal w naszym społeczeństwie. „Przykładny” mąż, „przykładna” żona. „Przykładny” zdaje się mieć w mej głowie wydźwięk pejoratywny, gdyż podaje definicję osoby, której zachowanie musi być ściśle sprecyzowane, a uważam, że właściwie to nigdy nie można generalizować.

Właśnie. Bukowski. Od zawsze był inny i nieakceptowany w swoim społeczeństwie małego miasta, gdzie każdy zabiegał tylko o dobrze płatną pracę i przystrzyżone ładnie trawniki. Wyraźnie odstawał i gdyby się nie wyrwał z tej społeczności, na pewno nie czytałabym dziś z takim zamiłowaniem jego książek. Zdaje się, że Los Angeles oferowało mu znacznie dogodniejsze warunki do życia i tworzenia, a przede wszystkim – większą akceptację dla wyboru stylu życia, który chciał prowadzić.

A może było więcej takich talentów, które jednak pozostały niedocenione i niezrozumiałe w swoich małych otoczeniach?

Obecnie również zauważam znaczne różnice między tymi, którzy chcą się wyrwać, a tymi, którzy akceptują zastaną rzeczywistość bez cienia refleksji. Co do globalizacji, to zdecydowanie pomogła ona tym pierwszym, ułatwiając im dostęp do źródeł edukacji, twórczości i szansy na lepszą rzeczywistość, umniejszając jednocześnie (całe szczęście) znaczenie tych drugich.

NOT. 

Bo ja się często denerwuję, tylko zbyt często o tym tu nie piszę. A jako że niedawno było Halloween, to warto by to zmienić. Bo wkurwia mnie, jak se teraz wejdę na grono i przewijam te nowe zdjęcia „znajomych” i każdy umalowany niczym goth-transwestyta i że niby to krew jest i się tak świetnie wszyscy bawili och ach. Jak się chciało najebać, to i można było bez tego, oszczędziłoby się przynajmniej wszystkim zbytniego przewijania bezsensownych i powtarzających się zdjęć.

Czy ktoś kiedyś umarł na katar? Nie? To ja będę zaraz kurwa pierwsza.

Nothing is as perfect as you can imagine it. A Chuck Palahniuk to jest wspaniały i TAK, jest to właśnie część filozoficzno-refleksyjna tej notki.

Częścią inspirującą jest natomiast to, że zauważyłam, że dla konieczności wystąpienia pewnych zdarzeń konieczne są określone okoliczności. Życie mnie tak zainspirowało, choć nie do końca odbieram to pozytywnie, ale po co mam wyjaśniać, bo przecież fajnie jest tak czasem zamieścić jakieś kompletnie wyrwane z kontekstu zdanie, które potem ktokolwiek może sobie do czegokolwiek dopasować, jak choćby do niefortunnego jedzenia kebaba w metrze kończącego się ubrudzeniem nowego płaszcza sosem.

Taki tam przykład, kompletnie NIE Z AUTOPSJI, żeby nie było.

Część dedykacyjna: Cześć Marcin

Tak samo obudziłam się o 8:30, po 7 godzinach snu, po czym nie mogłam już zasnąć, choćbym bardzo chciała. Niefajne jest też, gdy śni mi się sprawdzian z fizyki.

Kolejną smutną rzeczą jest to, że pomimo swojego wieku, studiów i niby tak wielu ludzi naokoło, czuję że popadam w samotność, bo jakoś moi wszyscy super przyjaciele są dla mnie tylko wtedy, gdy im to wygodnie, a ja nie potrafię poprosić o więcej.

Smutne jest też, że Ola, którą znam 16 lat i z którą nadal niby utrzymuję kontakt, nie złożyła mi nawet wczoraj życzeń. Chociaż może nie jest to smutne, bo mi tam na znajomości z nią aż tak strasznie nie zależy, ale jest to takie zadziwiająco rozczarowujące.

A może dlatego nie potrafi mi się spodobać już żadna książka, bo przeczytałam w życiu już te 2 najwspanialsze?

Póki co życie nie rozpieszcza mnie jako dwudziestojednolatki.

A ogólnie to nie podoba mi się ostatnio ŻADNA książka, jedyną moją inspiracją są blogi innych, na co również nie narzekam. I potrzebuję jakichś nowości, co by mnie jeszcze bardziej natchnęły i może to jest dziwne, ale taka prostownica czy lomo, o ile je w końcu w ogóle będę miała, potrafią jednak zainspirować, o dziwo. Najlepszym powiewem świeżości byłaby z pewnością wiosna, której nie ma, ale mam nadzieję, że będzie chociaż na moje urodziny.

: ( ((( ((

no bez kitu, stąd to moje ciągłe poczucie niedocenienia, albo też na odwrót, tzn dlatego, że mam ciągłe poczucie niedocenienia.

*sigh*

Haha no i tyle.

I jeszcze boli mnie kręgosłup, co jest oznaką tego, że się denerwuję. Albo że mam za ciężką torbę. I w ogóle to w nocy często nie mogę spać i jak się przebudzam to wymyślam mnóstwo dziwnych teorii i gdybym była trochę mniej leniwa, to bym wzięła laptopa i od razu wszystko spisała, bo rano oczywiście nic nie pamiętam. Czasem se dodam jakąś notatkę w telefonie, ale to i tak rzadko, a potem często nie wiem właściwie, o co mi chodziło, bo używam skrótów myślowych.

„Nie zatrzymuję cię, ale też nie wyganiam.”
ma zupełnie inny oddźwięk niż
„Nie wyganiam cię, ale też nie zatrzymuję.”
Ciekawe.

Tak dawno nie mówiłam „ooo…”. Szkoda, bo jest to mi równie potrzebne do normalnego egzystowania jak i wzdychanie, tyle że do tego drugiego, to zawsze jakiś powód się znajdzie. A nad czym tu się zachwycać i mówić to moje sławetne „ooo…”, jak nawet choćby od daaaaaawna nie widziałam żadnego Lincolna Navigatora.

O tak ku przyszłości to muszę kiedyś napisać o moim zasypianiu, króliku i the oc, ale to jak będę miała czas i chęć.

Dzisiaj pierwszy raz w tym roku założyłam swoją wiosenną śliczną och ach marynarkę i nawet nie zmroził mnie początek marca ani te orkany czy co to tam szaleje tera.

Ale ogólnie to mimo, że idzie wiosna, to jest mi zimno i smutno i jeszcze ta pogoda co to ponoć obniża poziom serotoniny czy whatever.

„Nie warto marnować czasu na pojedyncze epizody, gdyż mogą nam zepsuć całość ukochanego filmu.”
Mogłam to trochę przeinaczyć, ale jest to zdecydowanie jedna z najśliczniejszych rzeczy, jaką ktokolwiek mi kiedykolwiek powiedział. I pewnie się zresztą wtedy popłakałam.

A co do tej książki, to zaczyna się 56 stronami z dziennika Sylvii Plath, więc wspaniale.

Czyli nawet opowiadania potrafią czasem mile zaskoczyć

Poza tym, w końcu to Sylvia Plath. Naprawdę, jak czytam to, to wydaje mi się, że dokładnie tak samo myślę. Jej niektóre spostrzeżenia jednak wybiegają poza ramy moich codziennych rozważań, zatem myślę, że w końcu i do takich wniosków też dojdę, jeśli się tylko zastanowię nad nienaruszonymi wcześniej falami mojej wyobraźni rzeczami. Haha. Boję się tylko, że aż za bardzo odnajdę siebie w jej książkach, a raczej biografiach, bo to by się bardzo źle skończyło.

O, a ona też uważa, że za bardzo identyfikuje się z tym, co czyta

Co jakiś czas przychodzi taka chwila, kiedy neutralne i z nikim niezwiązane moce tego świata jednoczą się i z hukiem zsyłają na nas wyrok. Nie istnieje żadna przyczyna tej nagłej opresji, tego potępienia, lecz wszystkie okoliczności zewnętrzne odzwierciedlają wewnętrzne zwątpienie, wewnętrzny lęk.

No i tak właśnie mam z tym odnajdywaniem rzeczywistości w piosenkach i książkach, o czym już wcześniej pisałam.

Every word that’s ever written will fall short of its intent.
Even spoke or sung or screamed it will betray what it has meant.
Language is the heart’s lament, a weak attempt to circumvent the
loneliness inherent in the search for permanence.

Zauważyłam też, że szczęście staje się powoli celem w moim życiu, zamiast być tylko jego skutkiem ubocznym.

Behold the world in other people, life is clarity.
Czyżby?